تشنه‌ای در میان هزاران...

معرفی یک وبلاگ

teshneh — Sat, 26 Jan 2008 09:57:18 GMT

ای کاش همه‌ی ما به اندازه‌ی این آدم ایران را دوست داشتیم و مردمانش را.*

عمر در اوج فلک برده بسر...

teshneh — Wed, 16 Jan 2008 12:29:18 GMT

از زمان امیرکبیر تا به امروز رسم وعده‌ی ایرانی تأخیر دارد! این نوشته با تاخیر بمناسبت صدوپنجاه و ششمین سالروز شهادت امیرکبیر.

سال 1264 هجری قمری، برنامه‌ی دولت ایران برای واکسیناسیون عمومی آبله به فرمان امیرکبیر آغاز شد. در آن برنامه، کودکان و نوجوانان ایرانى را آبله‌ کوبى مى‌کردند. اما چند روز پس از آغاز آبله ‌کوبى، به امیر کبیر خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمى ‌خواهند واکسن بزنند. به ‌ویژه که چند تن از فالگیرها و دعانویس‌ ها در شهر شایعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌یافتن جن به خون انسان مى ‌شود. هنگامى که خبر رسید پنج نفر به علت ابتلا به بیمارى آبله جان باخته‌ اند، امیر بى‌ درنگ فرمان داد هر کسى که حاضر نشود آبله بکوبد، باید پنج تومان به صندوق دولت جریمه بپردازد. روز بیست و هشتم ماه ربیع الاول به امیر اطلاع دادند که در همه‌‌ى شهر تهران و روستاهاى پیرامون آن فقط سى ‌صد و سى نفر آبله کوبیده اند. در همان روز، پاره دوزى را که فرزندش از بیمارى آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امیر به جسد کودک نگریست و آنگاه گفت: ما که براى نجات بچه‌ هایتان آبله ‌کوب فرستادیم. پیرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امیر! به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبیم، جن زده مى‌شود. امیر فریاد کشید: واى از جهل و نادانى! حال، گذشته از اینکه فرزندت را از دست داده‌اى، باید پنج تومان هم جریمه بدهی. پیرمرد با التماس گفت: باور کنید که هیچ ندارم. امیرکبیر دست در جیب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمى‌گردد! این پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز. چند دقیقه بعد، بقالى را آوردند که فرزند او نیز از آبله مرده بود. این بار امیرکبیر دیگر نتوانست تحمل کند. روى صندلى نشست و با حالى زار، شروع به گریستن کرد. در آن هنگام میرزا آقاخان وارد شد. علت گریه ی امیر را پرسید و ملازمان امیر به او پاسخ دادند. با شگفتى گفت: عجب! من تصور مى‌کردم که پسر امیر، مرده است که او این چنین هاى‌هاى مى‌گرید. به امیر نزدیک شد و گفت: گریستن؛ آن هم به این گونه، براى دو بچه‌ ى شیرخوار بقال و چقال در شأن شما نیست. امیر سر برداشت و با خشم به او نگریست، آنچنان که میرزا آقاخان از ترس بر خود لرزید. امیر اشک هایش را پاک کرد و گفت: خاموش باش! تا زمانى که ما سرپرستى این ملت را بر عهده داریم، مسؤول مرگ شان ما هستیم. میرزا آقاخان آهسته گفت: ولى اینان خود در اثر جهل، آبله نکوبیده‌اند. امیر با صداى رسا گفت: و مسؤول جهل شان نیز ما هستیم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خیابانى، مدرسه بسازیم و کتابخانه ایجاد کنیم، دعانویس‌ها بساطشان را جمع مى‌کنند. تمام ایرانى‌ ها اولاد حقیقى من هستند و من از این مى‌ گریم که چرا این مردم باید این قدر جاهل باشند که در اثر نکوبیدن آبله، بمیرند.

امیرکبیر اولین کسی بود که تئوری انقلاب از بالا یا توسعه‌ی آمرانه و مقتدرانه را به عنوان راهی برای پیشرفت ایران و بهبود وضع مملکت که بافتی روستایی داشت و با هزارجور مشگل و مصیبت دست به یقه بود، آزمود. آن روزها که مملکت اوضاع نابسامانی داشت. با شاهِ ترسو و بی خبر که گاهی توی بغل روس غش می‌کرد و گاه انگلیس به بی خیالی طی می‌کرد. شاه نادان ایران. دوست ملیجک و سرسره‌ی معروف‌‌اش در آینده نمک بیشتری به داغ دل کسانی خواهد پاشید که بدانند همین آدم دستور قتل امیرکبیر را امضا کرد و به حاجب‌الدوله سپرد.

امیرکبیر در سالهای صنعتی شدن اروپا به عنوان منشی با هیئتی به روسیه رفت و با پیشرفت روزافزون صنعت در روسیه آشنا شد اما داغ ننگ گلستان و ترکمانچای را با خود به ایران آورد. در سفری دیگر به عنوان دیپلمات به عثمانی رفت و در طول نزدیک به دو سال اقامت پر ماجرا با دست پر به ایران برگشت. مذاکرات ارزنةالروم به نفع ایران تمام شده بود و خرمشهر به ایران بازگردانده شد و حق ایران برای کشتیرانی به رسمیت شناخته شد و قسمت اعظم اروندرود که مورد ادعای عثمانی بود همچنان مورد ادعایش ماند!

ناصرالدین میرزای 16 ساله! حتی پولِ از تبریز تا تهران آمدن را هم نداشت تا به تخت سلطنت بنشیند امیرکبیر که امیرنظام شده بود با ضمانت شخصی‌اش برای او پول فراهم کرد و به تهران فرستاد و با درایت تاج بر سرش نهاد. اما خودش زمام امور را به دست گرفت. شاه نابالغ جوان هم برای تلافی این خوبی خواهرش را به عقد او درآورد و آشپززاده‌ی هزاوه‌ای شد داماد شاه. امیرنظام با وجود رقیبان و مدعیان بسیار برای صدارت، صدراعظم شد. صدر اعظمی که با دلیری و شهامت همه کار کرد. حتی حقوق ماهانه‌ی شصت هزار تومانی شاه را به دو هزار تومان کاهش داد و جلو شاه بخشی‌های احمقانه‌اش را گرفت.

ایجاد امنیت و استقرار دولت با سرکوب شورش‌های داخلی سالار و بابی‌ها، تنظیم قشون ایران به سبک اروپایی، ایجاد کارخانه‌های اسلحه سازی، اصلاح امور قضایی، جرح و تعدیل محاضر شرع، تأسیس چاپارخانه، تأسیس دارالفنون، نشر علوم جدید، فرستادن ایرانیان به خارج برای تحصیلات وتدریس در ایران، استخدام استادان خارجی و تصمیم به جایگزینی آنها با ایرانیان، ترویج ترجمه و انتشار کتب علمی، ایجاد روزنامه و انتشار کتب، ترویج ساده نویسی و لغو القاب، بنای بیمارستان و رواج تلقیح عمومی آبله، مرمت ابنیه‌ی تاریخی، مبارزه با فساد و ارتشاء(که چون مرضی مزمن در همه شئون زندگانی ایران رخنه کرده بود)، تقویت بنیه‌ی اقتصادی کشور، ترویج صنایع جدید، فرستادن صنعتگر به روسیه و مقابله صنعتی با روسیه توسط دست توانای استاد کاران اصفهانی، استخراج معادن، بسط فلاحت و آبیاری، توسعه تجارت داخلی و خارجی، کوتاه کردن دست اجانب در امور کشور، تعیین مشی سیاسی معینی در سیاست خارجی، اصلاح امور مالی و تعدیل بودجه و ...

گریه‌ی امیرکبیر برای دو کودک درگذشته از آبله امروز شاید موجب گریه‌ی انسان‌های بسیاری شود. موجب حسرت کسانی شود که امیرکبیر را مردی می‌دانند که اصلاحات خود را در عصری شروع کرد که موافق زیادی نداشت. روس و انگلیس و فرانسه و شاهزادگان و درباریان و مهد علیا و مفت خورها و جیره بگیرانی که دستشان از بودجه‌ی مملکت قطع شده بود به خون این بزرگمرد تشنه بودند. کسی که با تکنولوژی روز آشنا بود و به آبادکردن مملکتی می‌اندیشید که مخالفانش در فکر چاپیدن آن بودند. مثل میرزا آغاخان نوری، شریک قتل امیر و کسی که امضای حکم قتل او را گرفت و به میرغضب سپرد. کسی که باعث جدا شدن هرات از خاک ایران شد...

شاید این سرنوشت مختوم ماست. تاسف بر این که این که امیرکبیر داشتن موهبت است یا ماحصل جبر زمانه .

از دست دادن امیرکبیر به معنی واقعی از دست دادن بوده. چرا که بعد از او راهی که آغاز کرد پی گرفته شد و انقلاب از بالای او را در برهه ای رضا شاه هم آزمود. بعد از او هم به هاشمی رفسنجانی و کرباسچی امیرکبیر دوران گفتند. اما امیرکبیر را ایران از دست داد. چون مملکتی که او خونش را به بهای آبادانی آن داد، امروز به دست کسانی افتاده که توان تامین گاز مصرفی مردمش در سرمای زمستان را ندارد. ترکمنستان! گاز را به روی مردم ما قطع کرده و قحط الرجال است. ابزار دیپلماسی نداریم که مردم از سرما نلرزند. مردمی که روی نفت و گاز زندگی می کنند. مملکت به دست کسی افتاده که با کشف جیبوتی و مالی و مسافرت به پرو و ونزوئلا نه به فکر منافع ملی که به فکر ... به فکر ... راستی مگر پشت این کارها فکر هم هست؟

اگر امیرکبیر خود را وقف وطن کرد احمدی نژاد با این سفرها و در نتیجه شناساندن این ممالک به مردم جهان خود را وقف جغرافی کرده.

...

teshneh — Tue, 20 Nov 2007 11:07:18 GMT

نزدیک به ۳ ماه است که چیزی ننوشته ام. از بس که گرفتاری‌ها زیاد شده. خیلی زیاد.

چند وقت است که آدم‌هایی که توی خیابان توی هم می‌لولند را با چرخ دنده شبیه می‌بینم. تهران خیلی خاکستری شده. کلاً روزگار خاکستری شده.

شما دل و دماغ دارید که به چرایش فکر کنید؟!

پ.ن: ما همه سرباز توایم حزب الله

تکرار موجودات تاریخی در تاریخ

teshneh — Tue, 28 Aug 2007 23:10:47 GMT

پادشاهاني كه مشفق درويش‌اند نگهبان ملك و دولت خويش‌اند، به‌حكم آن‌كه عدل و احسان و انصافِ خداوندان مملكت موجب امن و استقامت رعيت است و عمارت و زراعت بيش اتفاق افتد؛ پس نام‌نيكو راحت و امن و ارزاني غله و ديگر متاع به‌اقصاي عالم برود و بازرگانان و مسافران رغبت نمايند و قماش و غله و ديگر متاع‌ها بياورند و ملك و مملكت آبادان شود و خزاين معمور و لشگريان و حواشي فراخ دست، نعمت دنيا حاصل و به‌ثواب عقبي واصل؛ و اگر طريق ظلم رود بر خلاف اين.

از رساله ی پنجم کلیات سعدی

هفتصدمين روز عمر دولت نهم همين چند روز پيش بود. دولتي كه مشاور رئيس‌اش ادعا مي‌كند كه سرعت جناب احمدي نژاد مانند جت است و بقيه‌ي دولت خيلي كه زور بزنند با سرعت هواپيماي مسافربري ايشان را دنبال مي‌كنند. اين امن و استقامت ما مردم از خير سر عدل و احسان و انصاف همين دولت است. عمارت‌سازي كه شكر خدا توسط عده‌اي به سرعت ادامه دارد. اما خريدن اين عمارات از عهده‌ي كم‌تر كسي بر مي‌آيد. چنان‌كه در هر كوچه‌اي حداقل يك برج خالي از سكنه موجود است كه نشان از بي نيازي صاحبش به پول اين عمارات است. از آن سو قيمت مسكن و اجاره‌بها در 3 سال گذشته دقيقاً دو برابر شده است. زراعت نيز با خالي شدن روستاها از سكنه و هجوم ايشان به شهرها روز به روز بهتر مي‌شود. راحتي نكونام‌ها شهره‌ي آفاق است. بازنشسته‌ها كارت منزلت مي‌گيرند و سرانه‌ي پيري اتوبوس مجاني سوار مي‌شوند. ولي شرمنده‌ي اهل و عيال و فرزند و نوه‌ها هستند كه مسافركشي‌شان با بنزين جيره‌بندي شده ديگر رونقي ندارد. شايد گراني مواد غذايي و خارج شدن خيلي از ملزومات از سبد خريد اين قشر باعث اين شرمنده‌گي باشد. موشك‌هايمان به عنوان متاع به لبنان مي‌رود. لبنان اقصاي عالم نيست؟ مهم‌ترين محصول صادراتي غير نفتي‌مان يعني پسته‌، از رونق زياد زراعت با سم افلاتوكسين تركيب مي‌شود و باز به اقصي عالم مي‌رود. زعفران و فرش نيز هم. چين و اسپانيا هم رقيب ما در صادرات اين دو محصول‌اند كه هيچ مهم نييست. مثل روز روشن است كه بازرگانان به گفته‌ي رئيس جمهور 4برابر دولت‌هاي قبلي در ايران سرمايه‌گذاري كرده‌اند. رغبت مسافران را هم ما كه در ايران ساكن هستيم مي‌بينيم. توريست از سر و كول‌مان بالا مي‌رود و اين آباداني فعلي نيز از دولتي سر حكومت است. خزاين مملكت انقدر معمور است كه نگو و نپرس. از همين خزانه‌ي انباشته است كه وام كلان براي بنگاه‌هاي اقتصادي زودبازده به فراواني داده مي‌شود. لشگريان و حواشي فراخ دستِ فراخ دست‌اند. يكي شهردار تهران است، يكي مسئول برگزاري انتخابات وزارت كشور است و يكي وزير راه و ديگري وزير نيرو و شايد نيمي از مجلس نشينان و كابينه كوتاه زماني‌ست كه كت و شلوار پوش شده‌اند و از كسوت سپاهي‌گري درآمده‌اند. باقي هم با همان لباس نظامي پيمانكار عزيز دردانه‌ي دولت‌اند و جاده و پل و سد و نيروگاه و بندر و ... مي‌سازند و هم به آبادگري مشغول‌اند و هم مرزباني. نعمت دنيايمان كه حاصل هست. چيزي كم نداريم به لطف حكومت و ثواب عقبي‌مان هم پيشاپيش حاصل شده. خوش‌بخت ما كه در مملكت امام زمان نفس مي‌كشيم و بليت First class هواپيما به مقصد بهشت براي‌مان از پيش Confirm شده. فقط گاهي اوقات كه تاريخ مي‌خوانيم مي‌بينيم كه بعضي شخصيت‌ها هستند كه در طول تاريخ تكرار شده‌اند. يك بابايي 86 سال پيش پيدا شد كه با ريا و تظاهر وانمود به انجام كارهاي بسيار زياد مي‌كرد. در ابتداي ورود همه‌ي بزرگان و ثروتمندان مملكت را به جرم مبارزه با مفاسد دستگير و زنداني كرد. در حالي كه خزانه‌ي مملكت خالي بود با دست و دلبازي پول خرج كرد و در مقطعي دستور ضرب سكه از راه ذوب كردن توپ‌هاي جنگي را داد، خيابان‌هاي پايتخت را براي ظاهرسازي، پاكيزه و رنگ‌آميزي كرد، به نظامي‌ها دور داد، به سرعت برق و باد شروع به كار كرد، در مهماني‌هاي رسمي دوغ سرو كرد، زنان خياباني را جمع كرد، مشروب را در هتل‌ها و كافه‌ها ممنوع كرد و خيلي كارهاي ديگري كه شبيه به خدمات دكتر محمود احمدي‌نژاد است انجام داد. سيد ضياء الدين طباطبايي را مي‌گويم.

ماجراهای سربازی!

teshneh — Wed, 22 Aug 2007 18:05:48 GMT

يكي از خوبي‌هايي كه سربازي براي من داشت برنامه‌ي منظم هفته‌گي صعود سحرگاهي به ايستگاه 2 يا 5 توچال است.

اين كه چرا كوه رفتن را به سربازي ربط مي‌دهم داستان مفصلي دارد كه شرح كاملش را خواهم نوشت.

يك خلباني بود كه بعد از مدت كوتاهي از خدمتم در يگان با او رفيق شدم. دليل اين رفاقت يكي كوروش كبير بود و يكي اين‌كه هميشه درجه و اسم من را اشتباه صدا مي‌زد! يك بار براي توضيح يك موضوع كوچك پاي كامپيوتر من آمد و بعد ديد كه من منشور حقوق بشر كوروش بزرگ را به ديوار چسبانده‌ام. با لهجه‌ي لري گفت كه يك پرينت از اين براي من بگير. گرفتم و دادم و رفت. فرداي همان روز آمد و گفت اين متن خيلي خوب بود. اين ترجمه‌ي انگليسي‌اش را هم بگير و به آن اضافه كن و در 4 صفحه‌ي A5 پرينت كن و به من بده. دوباره اين كار را كردم. فردايش آمد و با يك فلاپي عكس و مطلب مربوط به همين منشور. خلاصه كنم. كاري روي دوشم انداخت كه يك هفته تمام مشغول آن بودم و ترجمه مي‌كردم و اتود طرح مي‌زدم و ... هر روز جناب سرهنگ يك دستور جديد مي‌دادو يك روز مي‌گفت A4 يك روز مي‌گفت A5 و در نهايت شد يك دفترچه‌ي شيك نفيس در سايز A6 و به تيراژ 10 عدد! كه به مهمانان خارجي هديه شد. يخ رابطه‌ي سرباز و نظامي‌گري ما هم از همين جا آب شد و بعدها جناب سرهنگ آدرس وبلاگش را به من داد و كلي CD و موزيك و نرم‌افزار رد و بدل كرديم و...

يك روز صبح همين جناب سرهنگ آمد و متن دست نويس بدخطي را به من داد و گفت از روي اين‌ها براي دانشجوهاي دانشگاه هوايي سؤال طرح كن! پرينت كن و بده به تيمسار، گفت و زود رفت. من يك براندازي كردم و تا به خودم آمدم از اتاق در آمده بود و من پشت سرش دويدم و به محض اين‌كه از ساختمان خارج شدم جيپ ايشان هم به راه افتاد. يكي دوبار صدا كردم ولي راننده‌اش نشنيد. خلاصه با چند سوت! (قابل توجه دوستاني كه در ارتش خدمت كرده‌اند!)ماشين جناب سرهنگ متوقف شد و من به پاي ماشين دويدم و گفتم جناب سرهنگ اين كار از من بر نمي‌آيد. با زبان بي زباني بهش فهماندم كه من خيلي كه زور بزنم اين متن را بفهمم. چون اصطلاحات پروازي تخصصي هستند لطف كنيد سوال طرح كردن براي دانشجوهاي خلباني را به من نسپاريد! در كمال خونسردي گفت « نه؛ برو مي‌تواني. كاري ندارد كه فعل كمكي بيار اول جمله سوالي مي‌شود!». خلاصه به هر بدبختي‌اي بود كار خطير سوال طرح كردن را از سر باز كردم و جناب سرهنگ خودش پياده شد و بعد از نيم ساعت سوالات را به من داد و گفت من از امروز دارم دو هفته مرخصي مي‌روم. سوالات را تا همين امروز بعدازظهر به تيمسار برسان.

تا عصر همان روز من ميخكوب پاي كامپيوتر نشسته بودم و از خط جناب سرهنگ رمز گشايي مي‌كردم كه مثلاً منظورش از اين 3 حرف كدام كلمه بوده. درست يادم هست از بس عجله كرده بود Decelerate را با خط وحشتناك نوشته بود Decrate! حالا من بايد اين را كشف مي‌كردم. مثلاً سوال را مي‌خواندم و بعد يك‌بار مسئله را حل مي‌كردم كه 4 گزينه‌ي پاسخ سوال چيست و منظور از اين سوال چيست و خلاصه... 8 ساعت تمام طول كشيد تا اين 100 تا سوال را تايپ كنم. مثل جنازه 4 صفحه‌ي پرينت شده را به اضافه‌ي چركنويس ها را بردم و به آجودان تيمسار دادم و گفتم به دست ايشان برسانيد و زود آمدم كه وسايلم را بردارم به خانه برگردم كه ناگهان تلفن زنگ خورد و همان حبيب آقايي كه قبلاً وصفش را همين جا كرده‌ام با رنگ پريده تلفن را جواب داد و بعد كه گوشي را گذاشت رو به من كرد و گفت: « تيمسار گفته كسي كه اين سوالات را طرح كرده بيايد من كارش دارم». در همين لحظه مثل اين‌كه يك سطل آب يخ روي من پاشيده باشند يخ كردم. با پاهاي لرزان و رنگ پريده جوري كه صداي قلبم را روي شقيقه‌هايم احساس مي‌كردم به سمت دفتر ايشان روانه شدم چون سابقه نداشت كه تيمسار كسي را به دفترش احضار كند و موضوع چيزي غير از بازخواست باشد. معمولاً اگر كسي توسط او تشويق مي‌شد در حين بازديدهاي سرزده‌اش بود كه مثلاً سربازي را سخت مشغول كار كردن مي‌ديد يا مثلاً از وضع ظاهري پايوري خوشش مي‌آمد و ... . من هم مطمئن بودم كه گاف داده‌ام و چند سناريو توي ذهنم درست كرده بودم كه در جواب مثلاً اين كه چرا اشتباه كردي چه بگويم و شايد بتوانم خودم را تبرئه كنم. « بي شك تيمسار اشتباه فاحشي ديده يا خطايي كرده‌ام كه شخصاً قصد تنبيه كردن من را دارد »، «سوتي دادم» و هزاران جمله‌ي ديگري كه تا موقعي كه در را باز كردم و پا چسباندم توي ذهنم بود. توي دفتر چند نفر از جمله دو سه تا سرهنگ منتظر ملاقات با تيمسار بودند. ديدن اين وضع حال من را بدتر كرد. چون مي‌دانستم كه اتاق انتظار دوربين مداربسته دارد و همه‌ي كساني كه نشسته‌اند را تيمسار مي‌بيند و دستور مي‌دهد كه مثلاً فلاني بيايد. حال با وجود اين همه سرهنگ چه گندي زده‌ام كه مي‌خواهد اول از خجالت من سرباز درآيد و بعد به اين‌ها رسيدگي كند. معمول بود كه موقع ورود به اتاق فرماندهي همه با كلاه وارد مي‌شدند و با دست احترام مي‌گذاشتند و بعد كلاه را به دست مي‌گرفتند. اما من انقدر گيج و منگ بودم كه بدون كلاه رفتم و آجودانش هم كه دوست شده بوديم و به اسم كوچك هم را صدا مي‌زديم متوجه نشد و خلاصه رفتم توي دفتر و خوشبختانه در همان لحظه يادم آمد كه كلاه ندارم و دستم را بالا نياوردم. چشمم كه به لبخند تيمسار افتاد منتظر بودم كه چروك كنار لبانش برطرف شود و اخم كند و باقي قضايا. اما ديدم از پشت ميزش بلند شد و با همان لبخند به استقبالم آمد و من را به نشستن روي مبل دعوت كرد و با احسنت گفتن ازم پرسيد اين سوالات را شما طرح كردي؟ آفرين پسرم. احسنت. عالي بود. من شوكه شده بودم. زبانم نمي‌چرخيد كه توضيح بدهم كار من نبوده!. خلاصه نشستم و توضيح دادم كه داستان چي بوده و ... آن‌روز هم من از روحيات تيمسار خيلي خوشم آمد و هم او از من:D . حدود بيست دقيقه با هم حرف زديم و بعد كه داشتم مي‌آمدم بيرون دستور داد 5 روز تشويقم كنند و به خودم هم دستور داد كه روزي 10 دقيقه براي من كلاس خصوصي مي‌گذاري و كامپيوتر يادم مي‌دهي! در ضمن هر موقع زنگ زدم بيا پيش من تا گپ بزنيم!

از در اتاق تيمسار كه آمدم بيرون انگار يك پياله هروئين خورده بودم! با نيش باز و صورت گل انداخته از اتاق آمدم بيرون و با همه‌ي كساني كه به خاطر ملاقات طولاني من معطل شده بودند و چپ چپ نگاهم مي‌كردند با نيش باز سلام و خداحافظي كردم و آمدم بيرون. ارتباط ما همچنان ادامه داشت و تا ماههاي پاياني خدمتم بعضي روزها به اتاقش مي‌رفتم و با هم گپ مي‌زديم و روزي كه پست بالاتري گرفت و از پادگان ما رفت او را يك وبگرد حرفه‌اي كرده بودم! ارتباط ما هم همانجا و با رفتن او قطع شد.

بهار امسال يك شب در خانه‌ي دوستي در ولنجك مهمان بودم. شام خورديم و باران آرامي مي‌آمد كه پيشنهاد داد براي پياده‌روي از منزلش تا ايستگاه يك برويم. رفتيم و از بس هوا خوب بود تا ايستگاه چشمه به پياده روي ادامه داديم و چند ساعتي هم مانديم و ساعت نزديك 5 بود كه در راه برگشت ناگهان صداي آشنايي من را اشتباهي صدا زد! تيمسار با همان سرهنگ و 3 نفر از سرهنگ‌هايي كه همه را مي‌شناختم را ساعت 5 صبح توي كوه ديدم. اين براي من خيلي ديدار فرخنده‌اي بود. دومرتبه با همه‌ي اين جمع تا ايستگاه 2 رفتيم ! موضوع جالب اين بود كه دوست من كه تيمسار را براي اولين بار مي‌ديد از من با او صميمي‌تر شده بود! هوا روشن شده بود كه ما به خانه رسيديم و از خستگي بيهوش شديم! اين قرار هفتگي همچنان ادامه دارد و در طول اين مدت اتفاقات جالبي افتاده كه شايد در آينده راجع به آن‌ها نوشتم. خيلي طولاني شد. فعلن...

مهرورزی

teshneh — Mon, 06 Aug 2007 16:07:18 GMT

شرق هم به محاق تعطیل رفت.

به خاطر مصاحبه با خانمی(۱) که چیز زیادی برای گقتن ندارد. شرق مفت باخت.

دیروز صبح موقع صبحانه تلفنم زنگ خورد. برداشتم، دوستی بود که با هیجان می‌گفت شرق امروز را خوانده ای؟ گفتم نه. می‌خوانم. بعد که رفتم و روزنامه را باز کردم دیدم بعله... آفتابه را گرفته روی دولت و هیئت و بند و بساط‌ش. از کلهر هم نوشته بود. یام هست روزی که مصاحبه‌ی کلهر را از یکی از تلویزیون‌های ماهواره‌ای( که اسمش یادم نیست) شنیدم، نوشتم که مثل سعیدالصحاف وزیر اطلاع‌رسانی صدام حرف می‌زند. این دروغگوی بزرگ چنان بزرگ خالی می‌بست که می‌گفتی کم کم باید شاهد باز شدن سالن رقص در تهران باشیم. دقیقاً یادم هست که می‌گفت "چرا باید دوبی با پول ایرانی‌ها ساخته شود؟ هر کنسرتی که ابی توی دوبی می‌گذارد کلی پول به جیب این شیخ نشین می‌رود. چرا ما نباید در استادیوم آزادی کنسرت بگذاریم؟! خیلی از خواننده‌ها می‌توانند برگردند. خیلی‌ها"!

این دروغگوی بزرگ هنوز مشاور فرهنگی رئیس جمهور است. و همچنان ما منتظر انجام وعیدها و وعده ها...

با این کاریکاتور (۲) اعتماد ملی هم در لیست سیاه قرار گرفت.

(1)

(2)

آرشه ی دل آواز و بانک سامان بر ویلن اعصاب هنردوستان به مدت 3 شب

teshneh — Thu, 26 Jul 2007 14:47:18 GMT

هربار كه فيلم كنسرت «هم‌نوا با بم» استاد شجريان را مي‌ديدم آرزو مي‌كردم كه اي‌كاش بليت اين كنسرت به من هم مي‌رسيد. دلم ضعف مي‌رفت براي اين‌كه مرغ سحر را در اجراي زنده بشنوم. وقتي در فيلم مي‌ديدم كه مردم چگونه اشك مي‌ريزند وقتي كه صداي استاد در سالن مي‌پيچد به حال‌شان غبطه مي‌خوردم. و آرزو مي‌كردم كه اي‌كاش بشود و براي اولين بار در عمرم به كنسرت شجريان بروم.

خبر كوتاه بود. كنسرت استاد با گروه آوا. فروش بليت هم بصورت اينترنتي. توي اين سريال در پيت‌هاي تلويزيون ديده‌ايد كه پدرهايي كه منتظر تولد فرزندشان هستند پشت در اتاق عمل چه حالي مي‌شوند؟ سراسيمه - نگران - ذوق‌زده. بنده هم بعد از خواندن خبر با حس و حالي شبيه به همين به سايت دل‌آواز رفتم. هم نگران بودم كه مبادا دير شده باشد، چون روز دوم ثبت نام بود. هم اميد داشتم كه برسم. چون سايت دل‌آواز باز شد و فوري مرا براي ثبت‌نام كردن راهنمايي كرد و اين يعني كه بليت تمام نشده. از بس دستپاچه بودم چندبار Email ام را بدون .com وارد كردم و بلاخره بعد از پر كردن فيلدهايي كه از فرط هيجان جا انداخته بودم مشخصاتم را فرستادم و همان دقيقه Email ي به دستم كه رسيد كه ثبت نام‌ام را فعال كردم و يك دقيقه بعد با SMS خبرم كردند كه 3روز بعد ساعت 10 صبح براي خريد بليت به سايت دل‌آواز مراجعه كنيد. در دل به اين هماهنگي و سرعت آفرين گفتم. بلاخره آرزويم به سادگي يك دقيقه پاي اينترنت نشستن و 3 صفحه شرايط خريد را خواندن برآورده شد. به همين آساني.

روز اول مرداد سايت دل آواز.

خبري نيست تا فردا

روز دوم مرداد ساعت 9 صبح. براي اين كه جزء اولين نفرات باشم يك ساعت زودتر به Refresh كردن سايت پرداختم. هر لحظه ممكن بود فروش اينترنتي شروع شود. اما از بس بازديد كننده زياد است سايت غيرفعال مي‌شود. «لطفاً منتظر بمانيد» را زياد مي‌بينيم. كم كم چشم به به اين جمله عادت مي‌كند. اما مهم نيست. همچنان مي‌مانم و Refresh مي‌كنم. خبري نيست. ساعت 2 بعدازظهر است و لب‌هايم از تشنه‌گي خشك شده. از صبح تا حالا حتي يك ليوان آب هم نخورده‌ام. ولش كن. كنسرت مهم‌تر است.

ساعت 3:30 يك لقمه مي‌خورم و مي‌آيم پاي كامپيوتر- خبري نيست- لقمه‌ي بعد را مي‌خورم- برمي‌گردم.

ساعت نزديك 8 بعدازظهر. سايت دل آواز بلاخره باز مي‌شود. ابراز شرمنده‌گي كرده. قول داده فردا راس ساعت 9 شروع به بليت فروشي كند. دليل را درخواست مكرر علاقمندان براي ثبت نام عنوان كرده.

احساس مي‌كنم از صبح بيل زده‌ام. خيلي خسته‌ام. از شركت كه مي‌آيم بيرون با خودم مي‌گويم: خدا پدر مديرعامل‌مون رو بيامرزه. هركس ديگه بود با اردنگي مي‌انداختم بيرون. از صبح تا الان هيچ كاري نكرده‌ام.

به نظرم اينطوري پيش بروم بهتر است:

ادامه ی مطلب را از این جا بخوانید. 2

پ.ن۱: اینجا و اینجا و اینجا را هم بخوانید. خالی از لطف نیست.

پ.ن۲: تمام این جنگ اعصاب ۴-۳ روزه که بر سر ما رفت برای این بود که مبادا زبانم لال بازار سیاه درست شود. استغفرالله!

بلاگچین هم با اینکه کارگران در آن مشغول کارند! و هنوز افتتاح نشده٬ لینک همه ی مطلب های مربوط به این داستان را گذاشته.

اول برو گوساله را آب بده!

teshneh — Wed, 25 Jul 2007 07:48:15 GMT

غروب سرد زمستان، ملّا نصرالدين و زنش بر سر اين كه كدام يك بروند گوساله را آب بدهند پاره‌ئي بر سر يكديگر فرياد كشيدند و سرانجام قرار گذاشتند زحمت اين كار را كسي بر عهده گيرد كه زودتر از ديگري سخن بگويد.

ساعتي گذشت و هيچ‌يك سخن نگفتند، و گوساله همچنان از تشنگي ماغ مي‌كشيد. تا آن كه حوصله‌ي زن به‌سر آمد، برخاست و به خانه‌ي همسايه رفت. ساعتي ديگر گذشت و ملّا خاموش نشسته بود. كودك خردسال يكي از خانه‌هاي مجاور به درون آمد كه «مادرم آش نذرانه براي‌تان فرستاده.» ملاّ به‌بالاي سر خود اشاره كرد كه «بگذار روي تاقچه»، كودك پنداشت كه مي‌گويد «خالي كن بر سر من.» - كاسه‌ي آش را بر سر ملاّ ريخت و به‌دنبال كار خود رفت!

پاره‌ئي ديگر گذشت. دزدي به‌درون آمد و چون ملاّ را خاموش و بي‌واكنش ديد فرش و لحاف و باديه را در هم بست و ببرد.

زن بازگشت. خانه را ديد از هرچه بود و نبود پاكيزه، و ملاّ را با سر و روي آلوده به آش. فريادش برآمد كه: - مَرد! اين چه بساط است؟

ملاّ گفت: - حرف زدي! اول برو گوساله را آب بده، بعد اگر چيزي مي‌خواهي بپرس!

برگرفته از کتاب کوچه، حرف الف، دفتر دوم

افراطی ها

teshneh — Sun, 24 Jun 2007 20:31:05 GMT

من هيچ تخصصي در سينما ندارم. اما از بس جمله‌ي « ايول ايول ... داش مجيدو ايول» را شنيده‌ام و به نفوذ فيلم سينمايي «اخراجي‌ها» در اندازه‌ي يك سريال تلويزيوني در اجتماع پي برده‌ام، براي اولين بار نظر شخصی ام را راجع به یک فیلم سينمایی مي‌نويسم.

هر چند وقت يك‌بار تكيه كلام‌هاي جديدي در محدوده‌ي لغات گفت‌و‌گوي روزمره‌ي ما وارد مي‌شود كه اكثراً از سريال‌هاي تلويزيوني به اجتماع سرايت مي‌كنند. اما چند وقتي‌ست كه اين اتفاق پس از پخش يك فيلم سينمايي بسيار پرفروش در ژانر جنگ كه در هنگام نمايش بسيار سروصدا كرد اتفاق افتاده. خود من با وجود اين‌كه خيلي زياد تشويق به ديدن اين فيلم شدم اما خيلي پايم راه نگرفت كه بروم و تماشايش كنم و نرفتم. عصر يك روز جمعه كه كار زيادي براي انجام دادن نداشتم، از روي بيكاري كپي فيلم را از بقالي خريدم و ديدم. 2500 تومان هم من به اين كساني كه با پخش كپي فيلم نگذاشتند فيلم مسعود ده نمكي از مرز فروش روياييِ نزديك به دو ميليارد توماني فراتر رود كمك كرده‌ام! شب پيش‌از ديدن فيلم يكي از دوستانم جاهاي خنده‌دار فيلم را برايم تعريف كرده بود. پس از پايان فيلم با خودم گفتم من كه اين فيلم را ديشب هم ديده‌ام! چيز بيشتري از همان چند تكه‌ي خنده‌داري كه شنيده بودم نديدم. تنها چيزي كه متاسفانه ديدم تبليغ يك حماقت بسيار بزرگ بود. تبليغ انديشه‌اي را مي‌كرد كه من فكر مي‌كنم وجود خارجي نداشته. يا اگر داشته خودسري يك عده آدم نادان بوده كه تحت تاثير جو و با ايول ايول خودشان را به كشتن داده‌اند. الان كه دارم مي‌نويسم دست و دلم مي‌لرزد كه مبادا كسي را برنجانم. كسي را كه مثل خود من به اين معتقد است كه تمام كشته‌گان جنگ ايران و عراق از روي وطن پرستي و به‌خاطر آسايش امروز ما جان‌شان را داده‌اند. همين الان به او مي‌گويم: دوست عزيز من و تو با هم در يك جاده قدم مي‌زنيم. ولي به نظر من اين‌كه يك عده آدم براي باز كردن راه به داخل ميدان مين بروند تا اگر كشته شدند بقيه پا روي جنازه‌ي او بگذارند و بگذرند را كار عاقلانه‌اي نمي‌دانم. به باور من اين اتفاق در جايي كه فرمانده‌اي عاقل و يا گروهي كه كار تخصصي‌اش آفند و پدافند جنگي‌ست صورت نمي‌گيرد. واضح بگويم: اين اتفاق در ارتش نيفتاده. چون حتماً نفر آموزش ديده‌ي خنثي‌سازي مين در يك گروهان وجود داشت كه مانع كشته‌شدن تمام رزمنده‌گان قبل از رسيدن به دشمن شود!!!. چون در جايي كه فرصت خنثي كردن ميدان مين وجود ندارد حتماً دشمن هوشيار و خطرناكي وجود دارد. اگر قصد حمله به دشمن داريم بايد مخفيانه برويم كه ما را نبيند. به نظر شما انفجار يك مين دشمن را خبر نمي‌كند؟ آيا اين كار عاقلانه است؟ كه از راهي به معركه‌ي جنگ بروي كه خط‌اش را با انفجار گهگاه مين براي دشمن رسم مي‌كني؟ من از جنگيدن چيزي نمي‌دانم. اما با همه‌ي ناداني‌ام مي‌دانم كه راهپيمايي در يك خط مستقيم خطرناك‌ترين روش پيش‌روي در جنگ است. نمونه‌ي بارز و زنده‌اش عمليات مرصاد مجاهدين خلق بوده. نيروهاي مجاهدين به صورت خطي و در يك جاده‌ي باريك قصد پيشروي تا فتح تهران را داشته‌اند! اما يك نفر فرمانده‌ي عاقل تشخيص داده كه بگذارند آنها تا جايي كه مي‌توانند پيشروي كنند. بعد از اينكه به دام افتاده‌اند پيشروترين و آخرين نفربر اين ارتش! مجهز را بمباران كرده‌اند و بعد از اين‌كه اين مار دراز را سر و ته زدند كه نه راه فرار داشت و نه قرار، سر حوصله بمباران هوايي‌اش كرده‌اند تا كاملاً نابود شده.

به نظر من جانفشاني مردان و زنان شجاعي كه براي حفظ اين مملكت جان باخته‌اند ستودني‌ است. بايد تجربه‌ي زنده‌گي در كنار مرگ را داشته باشيم تا بفهميم اين دلاوران چگونه شجاع بوده‌اند. اما عاقل هم بوده‌اند كه بيهوده در كارزار خودكشي كنند.

هر چه آن صحنه‌ي اين فيلم كه نارنجك از دست فرمانده مي‌افتد و جواني خودش را روي آن مي‌اندازد تا هم‌رزمانش كشته نشوند زيبا پرداخت شده، اين قسمت عبور «داش مجيد» لاتِ تازه تواب شده از ميدان مين نفرت آور است. هر قدم كه به زمين مي‌زد احساس مي‌كردم با لگد روي اعصاب من مي‌كوبد. اين اتفاق اگر هم افتاده باشد بيهوده بوده و خودكشي بي دليل بوده و هرگز هرگز نبايد تبليغ شود. اين توهين به تمام كساني‌ست كه قسمتي از عمرشان را با هدفي مقدس جنگيده‌اند. فرهنگ شهادت طلبي انتحاري گرچه در فلسطين و غزه و لبنان تبليغ مي‌شود نبايد در ايران امروز مقدس جلوه کند. گرچه الان اين گروه با دو ميليارد تومان پول نقد بعلاوه‌ي كمك‌هاي سخاوتمندانه‌ي دولتي، از پيش قدرتمند تر شده‌اند. از روزهايي كه يك گروه كوچك بودند كه سينما آتش مي‌زدند و با موتور سيكلت ترور مي‌كردند و چاقو مي‌زدند. اما اميدوارم تكيه‌كلام‌هاي بي نمك اين محصولِ گروهكي بيش از اين توهينِ آشكار به انديشه، در ذهن چندين ميليون نفر ايراني‌ئي كه اين فيلم بسيار مجبوب را در سينما و خانه ديده‌اند، اثر بگذارد.

خيلي خوشحالم كه اخراجي‌ها قابل نمايش در فستيوال‌هاي خارجي نيست.

خداحافظ سربازی!

teshneh — Fri, 08 Jun 2007 15:47:34 GMT

امرور روز خاصي است!

شايد باورش براي خودم هم كمي سخت باشد. اما بلاخره سربازيم تمام شد! به همين راحتي كه يك جمله را تايپ كنم. در كمتر از 10 ثانيه. انگار مي‌كنم كه مثلاً يك مسافرت يك روزه رفته‌ام و الان برگشته‌ام.. واقعاً احساس ديگري ندارم. نمي‌دانم چرا، اما هرگز فكر نمي‌كردم كه به حرف بقيه برسم كه مي‌گفتند چشم به‌هم بزني تمام مي‌شود، كلاهت را بچرخاني گذشته و از اين جور صوبتا.

از بس اين جمله‌ي كليشه‌ايِ « انگار همين ديروز بود» را شنيده‌ايم يك جوري برايمان عادي شده. اما واقعاً همينطور است. انگار همين ديروز بود كه با كوله پشتي توي ميدان سپاه بودم. با كلي ترس و لرز و اميد و آرزو!

يك فرمانده‌اي داشتيم كه توي مراسم صبحگاه حرف خوبي زد. گفت در زنده‌گي هر كار سختي كه مي‌خواهيم انجام بدهيم را مثل كوهي نگاه مي‌كنيم كه در كوهپايه‌اش ايستاده‌ايم. هرگاه به نوك قله مي‌رسيم با تعجب به راهي كه طي كرده‌ايم نگاه مي‌كنيم و با خود مي گوييم واقعاً من اين همه راه را آمده‌ام؟! من اين مثال را تجربه كردم. الان كه نگاه مي‌كنم واقعاً تعجب مي‌كنم. بيست ماه گذشت. بيست ماه...

البته هنوز كارت نگرفته‌ام. هنوز سندي در دست ندارم. اگر اتفاق خاصي نيفتد تا آخر همين هفته تسويه حساب مي‌كنم و خلاص. لباس سربازي از تنم در مي‌آيد. تنها چيزي كه برايم مي‌ماند كوله باري از تجربه است. پر و خالي بودنش را بعداً پيمانه مي‌كنم. اما به هر حال اين كوله را با كارت اعزام به خدمت به تو مي‌دهند. باقي دست خودت است كه چه چيزي در آن بريزي. مهم ترين چيز براي خودم اين است كه بدانم سرانجامِ كار، از اين چند هزار نفر آدمي كه ديده‌ام و با آن‌ها زنده‌گي كرده‌ام چه چيزهايي ياد گرفته‌ام، كدام بدي خودم را در اين مدت خوب كرده‌ام. آن را از كي ياد گرفته‌ام، غير از هزاران خاطره‌ي خوش اين زنده‌گي كاملاً مردانه و پسرانه كدام خصلت خوب در ذهنم رسوب كرده. چه‌قدر از باد و بورانهاي جواني و خام عقلي! هنوز در كله‌ام مي‌وزد. آخر من كسي بودم كه « من» من كلي اهم و تلپ داشت. خيلي مغرور بودم. اگر به قلمرو منيت ام وارد مي‌شدند شاخ مي‌زدم. اما وقتي كه توي پادگان يك سرباز مثل خودم به من دستور مي‌داد كه بايد حالت شنا بگيري و هر موقع من سوت زدم بدوي و با سوت من حالت شنا بگيري و اين كار را « بايد » انجام مي‌دادم. چاره‌ي ديگري نداشتم. وگرنه تنبيه سخت‌تر مي‌شد و هر چه سر باز مي‌زدي او بيشتر سخت مي‌گرفت. خود من اولين شبي كه پاس شب تنبيهي ايستادم بادم به كلي خالي شد. به قول دايي جان ناپلئون! در كف شير نر خونخواره‌اي غير تسليم و رضا كو چاره‌اي؟ هر كاري كه مي‌گفتند مي‌كردم. اصولاً پادگان‌ها محل زنده‌گي يك عده آدم است كه دلشان غنج مي‌رود براي اينكه يك بچه ننه‌ي تخس پررو را بگيرند و آدم‌اش كنند! كارشان همين است. هرچه تو مقاومت كني آنها بيشتر لذت مي‌برند. چون ذهن خلاق‌شان بيشتر به اختراع تنبيه مي‌پردازد. خيلي ها بودند كه شب اولي كه توي پادگان مي‌ماندند گريه مي‌كردند يا مثلاً با دوتا قرص استامينوفن اقدام به خودكشي مي‌كردند! اما حاضرم شرط ببندم همان آدم‌ها اگر خودشان خواسته باشند الان مرد زنده‌گي شده‌اند. اين احساس را من روز جشن سردوشي‌مان داشتم. 17 ماه پيش. اوايل دوران آموزشي 600 نفر آدم بود و يك ميدان صبحگاهِ بزرگ‌تر از زمين فوتبال. در كمدي ترين وضعيت تصور كنيد كه: اين آدم ها را 6 دسته مي‌كنند و دور اين زمين مي‌دوانند، حالت شنا مي‌دهند، كلاغ پر مي‌دهند، پا مرغي مي‌برند كه هم خنده‌دار است و هم خيلي مشگل. هدف آنها اين است كه انقدر بدن ما ورزيده باشد كه پا را صاف و با زاويه‌ي 90 درجه بالا بياوريم و انقدر قدرت بدني داشته باشيم كه با يك قبضه ژ3 رژه برويم و طاقت داشته باشيم. چون واقعاً كار سختي است. هم دقت مي‌طلبد و هم قدرت بدني زيادي مي‌خواهد.خلاصه كه از 7 صبح تا 11 و از 2 تا 4 بعداز ظهر كار ما آموزش ديدن رژه در ميدان صبحگاه بود. اوايل خيلي‌ها كم مي‌آوردند. به بهانه‌هاي مختلف از تمرين نظام جمع طفره مي‌رفتند. پادرد، دل‌درد، كمردرد، سياتيك، آسم، واريكوسل، معاف از رزم بودن و دهها بهانه‌ي ديگر كه گاه كودكانه مي‌نمود آورده مي‌شد كه مثلاً از پا مرغي رفتن معاف شوند. همين‌طور بهانه‌هاي مختلف براي مرخصي گرفتن آورده مي‌شد. بهانه‌هاي گاه خنده‌دار. روزي يكي از بچه‌ها با گريه رفته بود پيش فرمانده و گفته بود من دلم براي پدرم تنگ شده. 24 ساعت مرخصي مي‌خواهم بروم ببينم‌اش! كلي بساط خنده‌مان را جور كرد. يادش بخير. يكي ديگر از بچه‌ها بود كه تمام وقتِ استراحت را پاي تلفن عمومي بود و با همسرش با بغض درد دل مي‌كرد و از وضع بد غذا و آب و تخت و ... گله مي‌كرد! اما همين آدم ها روز آخر آموزشي و در مراسم تحليف و سردوشي يك ساعت تمام زير آفتاب ميخكوب خبردار ايستاده بودند و بعدش 2 دور رژه از جلوي فرمانده‌ي كل منطقه‌هوايي رفتند كه كل جايگاه با ضرب پاي آنها مي‌لرزيد. همان آدمي كه روزي از رژه در مي‌رفت حالا با چنان صلابتي چشم در چشم سان بيننده دوخته بود و پا مي‌كوبيد كه براي من تعجب آور بود. خود من هم خيلي كم آوردم. بارها شد كه براي مرخصي رفتن يك ساعت پشت در دفتر فرماندهي ايستادم، بهانه جور كردم، دروغ گفتم، حقه‌بازي كردم!. دو حالت رفتاري وجود داشت. يكي را « كف مرخصي»، « ضعف مرخصي»، « كف‌برگ بودن»، « كف بالا زدن» اطلاق مي‌كردند كه حالتي بود از نااميدي سراسر ضعف كه مي‌گفتي اين آدم بيست و دو ساله‌اي كه دلش براي بيرون از سيم خاردارهاي پادگان بودن انقدر لك زده كه براي يك ساعت در آنجا بودن كم مانده بزند زير گريه و يا هرچه دارد را به منشي گروهان بدهد تا مرخصي ساعتي برايش رد كند، واقعاً بيرون از اينجا مي‌خواهد چه‌كار كند كه الان احساس ياس و نااميدي تمام وجودش را گرفته. اما يك عده آدم هم به روش‌هاي خودشان اين سختي را از سر رد مي‌كنند. با زرنگ‌بازي‌هايي كه اسمش را فقط مي‌شود زرنگي گذاشت. دوستي داشتم كه مي‌گفت من رژه نرفته‌ام و واقعاً بلد نبود. جاي خالي‌اش را توي گروهان كسي احساس نمي‌كرد. اما هيچ وقت نبود! يك بچه زرنگ واقعي بود!

چون نمي‌خواهم خيلي طولاني شود تمامش مي‌كنم. اما امروز نمي‌دانم غمگين باشم يا خوشحال. خوشحالم. اما دلم براي پادگان تنگ مي‌شود. براي تمام آدم‌هايي كه با آنها سروكار داشته‌ام. دوستانم، هم خدمتي‌هايم و همكارانم! جداً براي من حكم اداره را داشت. نه پادگان. براي خلبان‌ها، افسرها، درجه‌دارها، كارمندها، براي هواپيماي صاعقه و آذرخش و تذرو و پرستو، براي مرخصي‌ها!، تشويقي‌هاي دلچسبي كه خسته‌گي را از تنم در مي‌آوردند، براي غذاهاي پادگاني، براي آسايشگاه سربازان، براي صداي عبور مداوم هواپيماها، شب‌هاي نگهباني، روزهاي پرمشغله و شلوغ كه انقدر كار داشتم كه وقت نمي‌كردم غذا بخورم، براي اتاق بريفينگ فرماندهان كه آنقدر در آنجا مشغول كار بودم كه نمي‌فهميدم شب شده و انقدر به پرده‌ي ويديو پروجكشن نگاه كرده بودم كه گردنم خشك شده بود، براي كامپيوتر پنتيوم II ي هندلي‌ام كه فقط آفيس و فتوشاپ و بازي ميگ29 داشت، و خلاصه براي بيست ماهي كه ساعت 5 صبح از خانه راه مي‌افتادم و بعدازظهر مثل جنازه به خانه بر مي‌گشتم و لباس عوض مي‌كردم و سر كار مي‌رقتم، اما انقدر به كارم در پادگان عشق مي‌ورزيدم كه هرگز خسته نشدم و اگر 40 ماه هم بود طي‌اش مي‌كردم، بدون خسته‌گي، دلم خيلي خيلي تنگ مي‌شود. خداحافظ لباس مقدس سربازي.